คลิกเมาส์ที่ใดก็ได้ในเฟรมนี้เพื่อเรียกเมนูด่วน

สดุดีหลวงพ่อเทียน

โดยอาจารย์ระวี ภาวิไล

                    โพสท์ในลานธรรมเสวนา กระทู้ที่ 005620 - โดยคุณ : ชูคลณ์ [ 28 มิ.ย. 2545]

เนื้อความ : คัดจากหนังสือ "รู้สึกนึกคิด" ของอาจารย์ระวี ภาวิไล

1.)

หลวงพ่อครับ เมื่อผมทำบุญระดมธรรมที่บ้านนานกว่าสิบปีมาแล้ว หลวงพ่อเมตตามาร่วมพร้อมกับท่านเขมานันทะ

ครั้งนั้นผมไม่ตระหนักว่าบ้านของผมได้รับพรพิเศษให้ได้มีความร่มเย็นสืบมาเพราะเมตตาบารมีของหลวงพ่อจนกระทั่งวันนี้เอง เมื่อผมได้ย้อนระลึกทบทวนถึงภาพนิมิตมากหลายแห่งอดีต ผมจึงได้เข้าใจในโชคลาภใหญ่หลวงของครอบครัว อันมิได้มุ่งหวังและร้องขอ ข้อนี้ทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่าหลวงพ่อรู้ว่าใครควรได้รับอะไรในขณะใดตามสมควรแก่พื้นฐานภูมิธรรมของตนในช่วงชีวิตนั้นๆ

ผมกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ด้วยตระหนักดีว่ายังมีผู้อื่นครอบครัวอื่นอีกมากมายที่ได้รับพรและเมตตาจากหลวงพ่ออย่างท่วมท้น

2.)

ปีกว่ามานี้เอง เมื่อธรรมสถานจัดงานทศชาติน้อมถวายเป็นพระราชกุศล เรามิได้นิมนต์หลวงพ่อ เพราะตระหนักในปัญหาสุขภาพ แต่โดยไม่คาด ในเช้าวันหนึ่งของงานหลวงพ่อมีเมตตามาร่วม

ผมจำได้ดีในถ้อยคำที่หลวงพ่อพูดว่า

'ต้องมาช่วยอาจารย์ระวี'

ความข้อนี้ ผมจะจดจำตลอดไป

เช้าวันนั้นเราจัดการเสวนาใต้ร่มไทรที่เรียงรายเป็นซุ้มหลวงพ่อได้ให้ธรรมะแก่กลุ่มจนถึงใกล้เพล  จึงเดินทางต่อไปเพื่อฉันเพลตามที่ได้รับนิมนต์ไว้จากลูกศิษย์ในที่อื่น ผมตระหนักว่า ผมไม่ใช่ผู้เดียวที่ได้รับพรและเมตตา ศิษย์มากหลายย่อมรู้สึกเช่นเดียวกับผม     เมื่อทบทวนประสบการณ์ของตนเกี่ยวกับหลวงพ่อว่าแต่ละคนได้รับความเมตตากรุณาเป็นพิเศษ เพราะหลวงพ่อมีเมล็ดพันธุ์พืชแห่งธรรมที่จะหว่านลงในดวงใจของผู้คนโดยไม่เลือกชนชั้น วรรณะ เชื้อชาติ หรือศาสนา ข้อนี้เป็นงานสำคัญของหลวงพ่อที่ทำได้โดยไม่ย่อท้อต่อโรคภัยไข้เจ็บ เผชิญทุกข์ทรมานทุกประการโดยสงบเย็น

3.)

ย้อนรำลึกไปถึงเมื่อนานปีมาแล้ว เขามาบอกว่าหลวงพ่อเข้าโรงพยาบาล ถูกตัดลำไส้ออกยาวมาก และอาจอยู่ได้ไม่กี่เดือน ทุกคนเป็นห่วงและตกใจ ศิษย์ทั้งหลายกุลีกุจอช่วยกันอย่างไรก็ตาม หลวงพ่อก็ยังอยู่ต่อมานานน่าอัศจรรย์ เพราะแม้กิจส่วนตนของหลวงพ่อเสร็จแล้วไม่มีอะไรจะต้องทำอีกแต่ก็ยังมีประโยชน์ที่หลวงพ่อมุ่งทำให้ผู้คนที่ยังหลงว่ายวนอยู่ในกองทุกข์ เพราะหลวงพ่อมีวิธีเจริญสติ รู้ความคิดที่มีฤทธิ์ทำลายบัญญัติปรุงแต่งได้ฉับไว หลวงพ่อรู้ว่าศิษย์ยังต้องการผู้ชี้นำ จึงตรากตรำแรงกาย สู้ไม่ถอย หลวงพ่อทนทุกข์ ทรมานด้วยความยิ้มแย้มขึ้นเหนือ ล่องใต้ ไปไกล แม้ข้ามแดนทั้งที่ต้องเข้าออกโรงหมอไม่หยุดหย่อน ทั้งหมดนี้เพื่อใครกันถ้ามิใช่เพื่อประโยชน์สุขของปวงชน

4 .)

มากกว่าหนึ่งครั้งที่ผมเคยกราบเรียนถามถึงทุกขเวทนาทางกายที่แสบร้อนด้วยความกังวลและห่วงใยว่า ยังพอทนได้หรืออย่างไร

หลวงพ่อยิ้มเย็นทุกครั้งก่อนตอบว่า ทุกข์กายก็ให้เป็นเรื่องของรูปกาย ฟังชัดว่า ท่านไม่ยึดถือเป็นสาระแม้แต่น้อย แต่กลับปรารภเรื่องแผนงานที่จะทำเพื่อชี้นำแนวทางสำหรับศิษย์ รวมทั้งเรื่องการจัดสร้างศูนย์เจริญธรรมที่ยังจะต้องทำนุบำรุงให้เป็นปึกแผ่น เมื่อท่านพูดถึงเรื่องโครงการ ดวงตาของท่านเป็นประกาย สำเนียงพูดของหลวงพ่อเอาจริงเอาจังและเร่งเร้า  ดูหลวงพ่อจะไม่เอาใจใส่กับความร้อนผากภายในที่ยาออกฤทธิ์อย่างไม่ทำลายแต่เพียงเนื้อร้าย คงจะทำลายเนื้อดีด้วยไม่น้อยและเผารนรูปกายของหลวงพ่อไปพร้อมกัน หลวงพ่อเผชิญโรคร้ายรุนแรงพร้อมด้วยทุกขเวทนาแสบร้อนที่มันนำมา

วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่าผ่านวัน เดือน ปี และฤดูกาล เดินทางขึ้นล่องไม่หยุดหย่อนไม่เคยยอมหยุดอยู่นิ่ง ทั้งนี้เพื่อประโยชน์ของใครกัน และบัดนี้ใครจะเป็นผู้ประเมินว่าประโยชน์ทั้งปวงนั้น คุ้มกับความทุกข์ทรมานของหลวงพ่อหรือเปล่า

5.)

นับตั้งแต่ธรรมสถานจุฬาฯดำเนินมากว่าสิบปี หลวงพ่อมีเมตตาอุปการะตลอดมาไปบรรยายธรรมทั้งประจำและโอกาสพิเศษกับทั้งนำการสร้างจังหวะเจริญสติส่งภิกษุสามเณรจากวัดสนามใน ไปร่วมวิสาขะ อาสาฬหะ มาฆบูชา ระดมธรรมที่สวนลุมฯ นานสองปี คุณอุปการะของหลวงพ่อนั้นใหญ่หลวง

แม้หลวงพ่อล่วงลับไปแล้ว ธรรมะของหลวงพ่อก็จะมีผู้ปฏิบัติเพราะเป็นทางตรงลัดสู่อิสรภาพ ขจัดทุกข์ทั้งหลายได้แท้จริง

เมื่อใดเราจะจุดเทียนบูชาพระไตรรัตน์เราจะระลึกถึงหลวงพ่อว่า ครั้งหนึ่งเทียนเล่มหนึ่งส่องสว่างจ้าอุทิศตนด้วยเมตตาชี้นำทาง เราจะพยายามเป็นเทียนน้อยมากหลายที่ไม่หวงเชื้อเพลิงของตนเองอีกต่อไป แต่จะลุกสว่างขึ้นตามหลวงพ่อ ด้วยการเจริญสติ รู้ทันการปรุงแต่งของความคิด ขจัดความมืดมิดในชีวิตตนเองและเกื้อกูลอุปการะกันและกัน ดังที่หลวงพ่ออุปการะเราทั้งหลายมา

6.)

คุณูปการของหลวงพ่อต่อชาวพุทธ คือพร่ำสอนเร่งเร้าให้รู้ความสำคัญของสติอันเป็นการเห็นและรู้ทันความคิดปรุงแต่งที่ครอบงำ คุมขังผู้คนไว้ในกองทุกข์

หลวงพ่อแนะนำวิธีการอันมุ่งตรง ให้ละทิ้งทำลายความหลง โลภ และโกรธโดยการเจริญสติ สร้างจังหวะแบบเรียบง่าย ไม่อาศัยระบบคำศัพท์ที่ฟุ้งเฟ้อ ดำเนินตามแนวทางสติปัฏฐานทั้งกาย เวทนา จิต และธรรมโดยครบถ้วนอย่างไม่ต้องแจกแจงให้เยิ่นเย้อ ผู้ปฏิบัติสัมผัสธรรมอย่างซื่อตรง

นอกจากนั้น ทั้งชีวิตของหลวงพ่อเองก็เป็นคำสอนที่ปราศจากทั้งคำพูดและการแนะนำให้ปฏิบัติสำหรับผู้ได้พบเห็นและมีโอกาสอยู่ใกล้ชิด เพราะพรหมวิหารสี่นั้น อยู่ในท่าทีแววตาและรอยยิ้ม ทั้งการประจักษ์ธรรมปรากฏในทุกอิริยาบถอันนุ่มนวล แต่แข็งแกร่ง ลึกลงไปภายใน

การเดินทางทำงานไม่หยุด แม้อาพาธหนักแสดงโดยไม่ต้องเทศนาว่า การทำงานคือการปฏิบัติธรรม และความสงบเย็น ยิ้มแย้มตลอดเวลาที่ได้ทุกข์ทรมานแสบร้อน คือการปรากฏโดยชัดแจ้งของอิสรภาพสุดสมบูรณ์